homme
Polish (Poland)French (Fr)English (United Kingdom)
Prezentacja
Objawienia
Liturgia
Informacje
Aktualności
Wspólnoty
Plany
Galerie zdjęć
Galerie video
Kontakt
Kalendarz

Dzieła i wspólnoty

działające przy sanktuarium Matki Bożej z Kibeho


 

Chcąc osiągnąć swoje cele, sanktuarium Matki Bożej z Kibeho odwołuje się do charyzmatów różnych wspólnot. Sanktuarium nie ogranicza swoich działań do modlitwy i pobożnych praktyk, ale jest również miejscem rozwoju lokalnych społeczności. Dlatego, pośród branych pod uwagę i realizowanych projektów, znajdują się również dzieła o charakterze edukacyjnym, społecznym i charytatywnym. Oto te dzieła i wspólnoty:

 

 

 

Parafia Kibeho

 

Kibeho było jedną z parafii diecezji Butare do 1992 r. Kiedy erygowano diecezję Gikongoro, parafię odłączono od Butare i przyłączono do nowej diecezji. Parafię Kibeho charakteryzowała duża żarliwość jej chrześcijan. Założona w 1934 r. i poświęcona „Maryi Matce Bożej”, dała Kościołowi w Rwandzie wyjątkowo dużą liczbę księży i osób konsekrowanych. Wielu jej synów zostało księżmi diecezjalnymi lub zakonnymi w różnych zgromadzeniach. Natomiast robiąca wrażenie liczba jej córek wybrała życie zakonne w różnych rodzinach zakonnych. W czasie objawień w parafii działały struktury duszpasterskie: grupa księży oddających się duszpasterstwu parafialnemu i wspónota sióstr zakonnych zajmujących się nauczaniem dzieci w szkole podstawowej i ponadpodstawowej dla dziewcząt, spośród których trzy zostały wyróżnione objawieniami.

 

Parafia Kibeho posłużyła za punkt odniesienia dla objawień i okazjonalnych w tamtych latach pielgrzymek. Od tamtej pory stanowi część terenu sanktuarium. Proboszcz parafii Kibeho jest jednocześnie przełożonym dekanatu o tej samej nazwie (aktualnie cztery parafie). Diecezja jest w trakcie udoskonalania infrastruktur tej parafii.

 

 

 

 

Szkoła Matki Słowa :


Szkoła Matki Słowa jest szkołą dla dziewcząt, której początki sięgają 1967 r. Powierzono ją Zgromadzeniu Sióstr Benebikira. Stanowi integralną część sanktuarium z dobrze znanych historycznych racji; we wnętrzu tej szkoły miały miejsce i ewoluowały do samego końca objawienia. Obecnie sanktuarium Matki Bożej z Kibeho zajmuje część terenu szkoły. Pomimo propozycji przeniesienia placówki w inne miejsce, w tej chwili diecezja to wyklucza.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Szkoła Marie Merci :

Duchowieństwo diecezjalne

 

Szkoła Marie Merci, będąca niejako emancją objawień, została założona w Kibeho w 1986 r. z myślą o chłopcach. W 1994 r. w dalszym ciągu prowadziło ją duchowieństwo diecezjalne. Po wojnie i ludobójstwie powierzono ją grupie świeckich. Obecnie, od 2009 r., ponownie prowadzi ją duchowieństwo diecezjalne.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pallotyni house ZAK :

Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego (księża Pallotyni)

i siostry misjonarki  apostolstwa katolickiego (Pallotynki)


 

L’Union de l’Apostolat Catholique

 


Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego jest stowarzyszeniem wiernych kierujących się charyzmatem św. Wincentego Pallottiego. Zgodnie z pragnieniem św. Wincentego Pallottiego, ZAK gromadzi księży, braci i siostry zakonne oraz świeckich pragnących pracować wspólnie i z pełną odpowiedzialnością na nieskończoną chwałę Boga i dla zbawienia ludzi. ZAK chce wyrażać „Kościół w ruchu”, którego dynamizm sprzyja komunii różnych charyzmatów w sercu Kościoła i wspiera ją. ZAK jest w ostateczności celebracją różnorodności, „przestrzenią dla dialogu, komunii, braterstwa i współpracy”. To sprawia, że ZAK jest jednym z najbardziej wiarygodnych znaków Kościoła w harmonii ze swoim czasem, Kościoła rodziny Bożej, w której każdy z członków ma prawo współpracować przy budowaniu Królestwa Bożego. To otwarcie na świeckich jest rzeczywistością w „Regii Świętej Rodziny”: ma ona dużą liczbę świeckich, którzy uroczyście zobowiązali się do współdziałania.

Kontakt: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 

Pallotyni

 

Wspólnota Pallotyńska w Kibeho


Pierwsi pallotyni przybyli do Kibeho 24 listopada 2003 r. na zaproszenie biskupa Gikongoro Augustina Misago. Zgodnie z konwencją między diecezją Gikongoro a Regią Świętej Rodziny, księżom pallotynom powierzono animację duszpasterską parafii Kibeho i sanktuarium maryjnego Matki Bożej z Kibeho. Ale od sierpnia 2008 r., na skutek redefinicji warunków współpracy, pallotyni skupili się na zarządzaniu sanktuarium maryjnym, a parafię odstąpili duchowieństwu diecezjalnemu. Wspólnota zamieszkała niedawno w nowym domu, wykończonym w 2009 r.

Wspólnota w Kibeho rozwija się liczebnie i jakościowo w miarę rozwoju działalności sanktuarium. Obecnie pielgrzymami zajmuje się czterech księży:

1. Ksiądz Zbigniew Pawłowski SAC, rektor wspólnoty i sanktuarium

(Kontakt: + 250/78 830 73 76 i e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. )

2.  Ksiądz Marc Nzeyimana SAC, wicerektor wspólnoty i sanktuarium

(Kontakt: +250/78 884 09 59)

3.  Ksiądz Norbert Nsengiyumva SAC

(Kontakt: +250/78 227 59 44)


Wspólnota pallotyńska w Kibeho dąży do zwiększenia liczebności personelu oraz rozwoju infrastruktur, aby zapewnić wysoki poziom obsługi wciąż napływającej fali pielgrzymów poszukujących pomocy duchowej.

Kontakt: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 

Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego  (księża Pallotyni)


Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego jest jednym z owoców twórczego natchnienia, jakiego doświadczył Wincenty Pallotti 9 stycznia 1835 r. Jest wspólnotą księży i braci. Stanowi integralną część Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Posiada wraz z całym Dziełem św. Wincentego Pallottiego wspólny cel, jakim jest ożywianie wiary i rozpalanie miłości u wszystkich członków Ludu Bożego oraz szerzenie wiary i miłości na całym świecie, aby jak najszybciej nastał jedna owczarnia i jeden pasterz (J 10, 16).

Dzisiaj Pallotyni są dużą rodziną obecną na pięciu kontynentach. W Afryce, najsilniejszą wspólnotą pallotyńską jest Regia Świętej Rodziny w Rwandzie-Kongu, do której przynależy blisko pięćdziesięciu członków po ślubach wieczystych.

Pierwsi pallotyńscy księży i bracia z Polski przybyli do Rwandy 8 czerwca 1973 r., na zaproszenie biskupa Butare Jeana-Baptiste Gahamanyi. Pierwszymi obsługiwanymi przez nich parafiami były Kansi i Mugombwa. Stopniowo zaczęli być obecni w innych diecezjach: Kigali, Kabgayi, Gikongoro, Butare i Ruhengeri. W 1981 r. fala ewangelizacji sięgnęła sąsiedniego Konga i pallotyni osiedlili się w diecezji Goma, w Rutshuru i w Gomie. Poza duszpasterstwem parafialnym Pallotyni prowadzą formację kandydatów do życia zakonnego, apostolstwo prasy za pośrednictwem drukarni Pallotti Presse oraz animację centrum rekolekcyjnego.

Kontakt: e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

www.regionsaintefamille.org

 

 

 

Pallotynki

Siostry misjonarki apostolstwa katolickiego  (siostry Pallotynki)

 

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego jest misyjną odnogą Sióstr Apostolstwa Katolickiego założoną w 1838 r. przez Wincentego Pallottiego. Kiedy w 1890 r. pallotyni wpadli na pomysł otwarcia pierwszej misji w Kamerunie, ówczesny przełożony generalny, ks. Wilhelm Whitmee, we współpracy z przełożoną generalną Sióstr Apostolstwa Katolickiego, postanowili otworzyć kolegium, którego zadaniem byłoby przygotowywanie sióstr na misje w Afryce. I tak w 1891 r. erygowano międzynarodowe kolegium misyjne, a kierowanie nim powierzono siostrze Fidelis. Wobec porażki pierwszych wyjazdów sióstr do Kamerunu, s. Fidelis jednostronnie postanowiła znieść misyjny charakter kolegium.

Z tą decyzją nie zgadzały się siostry z Niemiec, którym zależało na pracy w krajach misyjnych. 11 kwietnia 1895 r. otrzymały od siostry Raphaëlle Castellani, przełożonej Sióstr Apostolstwa, pozwolenie na powrót do Niemiec, mając w posiadaniu un directoire(?) napisane(?) na podstawie Konstytucji Sióstr Pallotynek. Siostry osiadły w Limburgu i rozpoczęły przygotowania do misji w Afryce. Mimo trudności siostrom udało się wyruszyć w drogę do Kamerunu zaledwie rok od powrotu do Niemiec.

Tymczasem siostry z Limburga zaczęły ujawniać autonomiczne zakusy. Już w 1901 r. matka Flicitas opracowała nowe Konstytucje, zatwierdzone przez biskupa Limburga. Tym czynem niemieckie siostry otwarcie zamanifestowały swoją niezależność od Rzymu. Odłączenie dokonało się w 1910 r., kiedy niemiecka odnoga przyjęła nazwę Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego. Papież uznał zgromadzenie w 1964 r.

Poza Niemcami, Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego osiadło w Anglii, Stanach Zjednoczonych, Polsce itd. W 1977 r. polska Prowincja otworzyła swoją pierwszą misję w Rwandzie, gdzie obecnie siostry pallotynki mają wspólnoty w Kigali, Masaka, Ruhango i Kibeho, gdzie prowadzą ośrodki zdrowia i sierociniec.

Kontakt: Tel.: + 250/ 078 38 67 718

E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 

 

Założyciel św. Wincenty Pallotti


Założycielem wspólnot pallotyńskich pracujących m.in. w Kibeho stoi rzymski ksiądz o ogromnej sile duchowej i śmiałości intelektualnej: św. Wincenty Pallotti. Urodził się 17 kwietnia 1795 r. w Rzymie, a zmarł w opinii świętości 22 stycznia 1850 r. Zafascynowany nieskończoną Bożą miłością, bardzo wcześnie postanowił poświęcić swoje życie w służbie Bogu i ludziom. Święcenia kapłańskie otrzymał 16 maja 1818 r. w wieku 23 lat. W czasie studiów filozoficznych i teologicznych Pallotti rozwinął bogate życie duchowe, charakteryzujące się szczególnym uwielbieniem osoby Chrystusa.

Dla niego Jezus Chrystus był Apostołem Ojca Przedwiecznego. Był przekonany, że dzieło i osoba Chrystusa wyrażały Bożą wolę komunikowania się z ludźmi wbrew jakimkolwiek różnicom społecznym, kulturowym, a nawet rasowym. To przekonanie ujawni się z pasterskiego punktu widzenia troską o powołanie stowarzyszenia, które skutecznie zastąpiłoby pierwotne apostolstwo Jezusa Chrystusa. Troska przemieniła się w konsekwentne marzenie, które w końcu, 4 kwietnia 1835 r., stało się rzeczywistością: fundacją stowarzyszenia apostolskiego, którego misja polegała na ożywianiu wiary, rozniecaniu miłości oraz szerzeniu wiary i miłości aż po krańce ziemi.

Oryginalność projektu św. Wincetego Pallottiego polega na tym, że od początku angażował do współpracy świeckich, w czasach, kiedy wyłącznie duchowieństwo diecezjalne i zakonne pełniło zadania apostolskie. Św. Wincenty Pallotti, już cały wiek przed Soborem Watykańskim II, uznał za niezbędną konieczność szczerej współpracy między duchowieństwem a wiernymi świeckimi, by móc podjąć wyzwania ewangelizacji narodów. Kościół czci pamięć św. Wincentego Pallottiego 22 stycznia.

Prowincja Chrystusa Króla (Polska): www.pallotyni.org/prowincja.wa

Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego

Piazza S. Vincenzo Pallotti, 204

00186 Rzym

Tel. + 39 (06) 68 19 469

E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 

 

Centrum formacji Maryjnej CANA:

Księża Marianie, www.kibeho-cana.org

 

 

Jest to dzieło apostolskie zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia. Projekt istnieje oficjalnie od 18 maja 2004 r., od dnia podpisania swoistej umowy o współpracy między diecezją a zgromadzeniem. W centrum organizowane są duchowe rekolekcje i dni skupienia, sesje formacyjne, zebrania o charakterze duszpasterskim czy socjalnym, spotkania młodzieży itd. Szczególną uwagę poświęca się duchowości maryjnej. Z upływem czasu Centrum Kana, zgodnie ze Statutami, mogłoby służyć również badaniom

naukowym w celu rozwoju i upowszechnienia teologii maryjnej. W centrum jest możliwość zakwaterowania pielgrzymów. Według miejscowego ordynariusza, to miejsce nie jest drugim miejscem pielgrzymek w rejonie Kibeho ani nowym Centrum Jezusa Miłosiernego, pomimo wzniesionego tam olbrzymiego posągu Jezusa Miłosiernego, który wywiera wrażenie na wszystkich odwiedzających.

 

 

 

 

 

 

 

Centrum« Regina Pacis »: Siostry Benebikira


Centrum Regina Pacis jest własnością Sióstr Benebikira. Oferuje pielgrzymom różne usługi, przede wszystkim zakwaterowanie, gastronomię, sale wielofunkcyjne i wiele innych udogodnień, których mogą potrzebować pielgrzymi i wszyscy odwiedzający Kibeho.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Szkoła św. Pawła :

Parafia Kibeho


W celu wygospodarowania większego placu przed kościołem parafialnym i stworzenia lepszych warunków dla funkcjonowania szkoły podstawowej w Kibeho konieczne było przeniesienie i przebudowa placówki szkolnej w inne miejsce. Projekt ten zakończył się powstaniem dużego kompleksu budynków mieszczących szkołę podstawową i ponadpodstawową. Od 2009 r. kompleks nosi nazwę Szkoły św. Pawła.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Formacja dzieci i młodzierzy:

siostry uczennice Jezusa Eucharystycznego



F
ormacja dziewcząt prowadzona jest w szkole zawodowej „Mons. Raffaello Delle Nocche”. Tam dziewczęta przygotowywane są wszechstronnie do życia i mają możliwość zdobycia zawodu.

24 stycznia 2007 r. do Kibeho przybyły Siostry Uczennice Jezusa Eucharystycznego. Wniosły swój wkład, ożywiając jedno z dzieł przy sanktuarium. Siostry zajęły się formacją dziewcząt z ubogich rodzin, które nie miały możliwości uczęszczania do szkoły ponadpodstawowej oraz edukacją dzieci w przedszkolu i nauką katechezy.

 

Dla Sióstr Uczennic Jezusa Eucharystycznego edukacja w przedszkolu jest jednym ze sposobów ewangelizacji. Przedszkole MIRELLA MONTI przyjmuje wszystkie dzieci w wieku od czwartego do szóstego roku życia. Edukacja obejmuje nie tylko dzieci, ale również ich rodziców, w celu jednoczesnego ewangelizowania rodziny. Dzięki zdobytej wiedzy rodziny i dzieci czeka lepsza przyszłość. Pogłębiana jest również wiedza życiowa i zasady życia chrześcijańskiego. Rodzice mają regularne spotkania, podczas których dzielą się Ewangelią i innymi doświadczeniami, które mogą im pomóc. Korzystają również z okazji, by poznawać i dzielić się problemami codziennego życia oraz wzajemnie sobie pomagać.

Siostry Uczennice

Jezusa Eucharystycznego w szczególny sposób zajmują się katechezą małych dzieci, które przygotowują się do pierwszego spotkania z Jezusem Eucharystycznym, do chrztu i bierzmowania. Przygotowują młodzież do sakramentów inicjacji chrześcijańskiej. „Z wdzięcznością i dużą odpowiedzialnością przyjmują wezwanie do służenia Kościołowi jako nadzwyczajne szafarki Komunii Świętej” (Konst. Nr 69).

Zajmują się też formacją powołaniową.

Adres:

Siostry Uczennice Jezusa Eucharystycznego

Kibeho

B.P. 341 Butare/Rwanda

Afryka Środkowa

E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Tel.: + 250/07 88 77 20 30

 

 

 

Założyciel i historia zgromadzenia


 

Sługa Boży Raffaello Delle Nocche urodził się 19 kwietnia 1877 r. w Marano (Neapol). W rodzinie był wychowywany z ogromną pobożnością. W wieku siedmiu lat zaczął pobierać naukę w szkole podstawowej. W latach 1889-1894 uczęszczał na nauki humanistyczne do Instytutu Wiktora Emanuela w Neapolu. W 1894 r., pokonując sprzeciw swojego ojca, wstąpił do seminarium w Neapolu z bardzo jasną i stanowczą myślą o powołaniu kapłańskim.

01 czerwca 1901 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1901-1915 Delle Nocche był sekretarzem biskupa Tramy. W listopadzie 1915 r. mianowano go rektorem seminarium w Molfetta. W 1919 r. wrócił do Marano. Był bardzo szczęśliwy otrzymawszy od Stolicy Apostolskiej przywilej adorowania Najświętszej Eucharystii w swoim domu. 11 lutego 1922 r. papież Pius XI powołał go na biskupa Tricarico. 25 lipca otrzymał święcenia biskupie w kościele Sapienza w Neapolu. 08 września 1922 r. uroczyście objął diecezję Tricarico.

Kilka miesięcy później podczas audiencji u Ojca Świętego przedstawił sytuację zastaną w diecezji: opuszczone dzieci i młodzież, trudność ze znalezieniem sióstr zakonnych gotowych podjąć to niełatwe apostolstwo socjalne i religijne. Papież Pius XI powiedział mu: „Dlaczego biskup Tricarico nie myśli o założeniu zgromadzenia zakonnego?” To pytanie stało się dla Raffaella Delle Nocche inspiracją.

Wraz z przybyciem do Tricarico dwóch pierwszych sióstr 4 października 1923 r., ma swój początek Zgromadzenie. W marcu 1926 r., papież Pius XI nadał nazwę rodzącemu się Zgromadzeniu: Uczennice Jezusa Eucharystycznego. 14 sierpnia 1927 r. Założyciel erygował kanonicznie Zgromadzenie w swojej diecezji. 24 maja 1943 r. Zgromadzenie otrzymało od papieża Piusa XII dekret pochwalny, a 23 czerwca 1952 r. ostateczne zatwierdzenie.

W marcu 1960 r. pojawiły się symptomy poważnej choroby, która w kilka miesięcy zrujnowała mu zdrowie. Odszedł do Pana 25 listopada 1960 r. o godzinie 17.15.

 

 

 

Charyzmat Apostolstwo i dzieła zgromadzenia

 

Zgromadzenie Sióstr Uczennic Jezusa Eucharystycznego powstało w 1923 r. w Tricarico we Włoszech. Założył je biskup tej diecezji, Raffaello Delle Nocche, na skutek pilnych potrzeb jednego z najuboższych regionów Południa Włoch. Charyzmat Zgromadzenia to:

1 wieczysta adoracja Jezusa w Najświętszej Eucharystii;

2 naprawa wyrządzonych Mu krzywd w Sakramencie Jego Miłości, zwłaszcza przez osoby konsekrowane;

3 gorliwa modlitwa do Ojca, aby posyłał robotników na żniwo i aby Jego Królestwo nastało we wszystkich zakątkach świata.

4 miłość do Eucharystii, Uczennice dołączają dziecięce oddanie Najświętszej Dziewicy Maryi, czczonej szczególnie pod wezwaniem Matki Bożej Bolesnej, pierwszej Uczennicy Jezusa, najdoskonalej wielbiącej i czyniącej zadość.

Powyższy charyzmat przekłada się na styl życia prosty, pokorny, radosny, poświęcający się najbardziej pokrzywdzonym środowiskom.

Apostolstwo Sióstr Uczennic Jezusa Eucharystycznego ma charakter eucharystyczny, powołaniowy i maryjny. Podejmowane dzieła to katecheza i inne formy ewangelizacji, edukacja dzieci i młodzieży, opieka nad osobami w starszym wieku i inne inicjatywy miłosierdzia. Dzisiaj Siostry Uczennice Jezusa Eucharystycznego są obecne we Włoszech, w Brazylii, Rwandzie, na Filipinach, w Indonezji, Mozambiku, a wkrótce będą w Wietnamie.

Do Rwandy przybyły w 1975 r. i zaczęły działalność w Nuncjaturze Apostolskiej. W 1978 r. przystąpiły do otwarcia domu w Kicukiro, w archidiecezji Kigali. W 1989 r. otworzyły inny dom w parafii Nyarurema, diecezja Byumba, który w 20

03 r. został zamknięty. W 1993 r. rozpoczęły misję w parafii Musha, w centrali Kigarama, która została parafią w 2006 r.

 

 

 

duchowość

 

Duchowość Założyciela, która żywo odbija się w Konstytucjach, staje się duchowością Uczennic. Bardzo pokornie oddawał się wieczystej adoracji: w ciągu całego swojego ziemskiego życia dużo czasu spędzał na modlitwie. Modlitwa ożywiała nadnaturalnym duchem jego liczne działania apostolskie, jego różne relacje socjalne, a nawet najdrobniejsze działania, które w każdej chwili przemieniał w adorację.

Dominująca myśl Założyciela, stała się dominującą myślą Uczennic: „Magister adest et vocat te!” (Nauczyciel jest tu i wzywa cię!). Miłość do Jezusa który żyje w Eucharystii, jest celem apostolstwa Uczennic.

 

 

 

Wieczysta Adoracja

 

Wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu jest ich najważniejszym celem. „W Eucharystii Uczennice odnajdują korzenie swojej witalności i swojej misji: chwalą w ten sposób Ojca, przez Chrystusa i w Duchu, i zmierzają z całych swoich sił do pełni łaski chrztu w praktykowaniu miłosierdzia” (Konst. Art. 2).

Uczennice oddają szczególny kult Najświętszej Dziewicy Maryi: „Zgromadzenie zostało zawierzone matczynej opiece Matki Bożej. Uczennice naśladują Ją jako Tę, która najdoskonalej wielbi i zadośćuczyni. Czczą wszystkie cnoty i wszystkie przywileje, w jakie ubogacił je Bóg. Wzywają Ją w modlitwie jako Matkę Bożą Bolesną. Czczą Ją przez szczególne uczynki pobożności maryjnej, w tym Różaniec święty” (Konst. art. 58) i Różaniec do Siedmiu Boleści. Zbliża je to bardzo wyraźnie do duchowości maryjnej Matki Bożej z Kibeho.

 

 

edukacja młodzieży

 

Edukacja młodzieży jest zasadniczym elementem misji Kościoła, a w Rwandzie odgrywa również bardzo ważne zadanie w procesie pojednania i przywracania pokoju. Siostry Uczennice Jezusa Eucharystycznego zajmują się edukacją w szkołach zawodowych, gdzie te dziewczęta, które nie miały szczęścia pobierać nauki w szkole ponadpodstawowej, mogą przygotować się do zawodu, do bycia człowiekiem i chrześcijaninem.

 

 

edukacja małych dzieci w przedszkolu Kibeho

 

Dla Sióstr Uczennic Jezusa Eucharystycznego edukacja w przedszkolu jest sposobem ewangelizacji. Uczęszczając do takiego przedszkola, dziecko przygotowuje się do lepszej przyszłości.

 

 

Pomoc ubogim

 

Dzielenie się z innymi jest apostolstwem, które Zgromadzenie bardzo wspiera, aby poprawić warunki życia człowieka. Siostry odżywiają się lokalnymi produktami, które same uprawiają na swoim polu, co jest dobrym przykładem dla ludności. Opiekują się bezbronnymi: mowa o ubogich z rodzin dotkniętych nieszczęściem, poranionych, poróżnionych. Opieka nad ubogimi odbywa się w atmosferze serdeczności, dyspozycyjności, przebaczenia i pojednania.

E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 

 

 

 

Ośrodek zdrowia :

siostry Misjonarki Apostolstwa Katolickiego (siostry Pallotynki)

 

Siostry Pallotynki w Kibeho

Jesteśmy Siostrami Misjonarkami Apostolstwa Katolickiego znanymi pod nazwą Sióstr Pallotynek. Naszym założycielem jest św. Wincenty Pallotti. Stanowimy część dużej rodziny zakonnej, Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, oficjalnie uznanego przez Kościół 04 kwietnia 1835 r. Rodzina łączy księży, braci i siostry zakonne oraz świeckich, którzy, mając dar Ducha Świętego, żyją w komunii zgodnie z pallotyńską duchowością i charyzmatem.

W Kibeho służymy chorym w ośrodku zdrowia: przychodzimy z pomocą pielgrzymom, którzy tego potrzebują, ale również całej ludności regionu.

W sanktuarium Matki Bożej z Kibeho pozostajemy do dyspozycji pielgrzymów, witając ich, oferując im to, czego potrzebują w ramach formacji duchowej. Czuwamy również w zakrystii sanktuarium i witamy w naszej wspólnocie pielgrzymów, którzy chcą oddać się skupieniu.

Kontakt: - tel. + 250/ 078 38 67 718

E-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

 

Nasza obecność na świecie

Jesteśmy obecne na wszystkich kontynentach świata, gdzie angażujemy się w katechezę, w służbę chorym, ubogim, sierotom i wszystkim opuszczonym czy pozostającym na marginesie, w szkołach czy innych ośrodkach posługi Kościoła, gdzie nas potrzebują. W Rwandzie mamy cztery wspólnoty: dwie w archidiecezji Kigali tj. w Masaka i Gikondo, jedną w diecezji Kabgayi

w Ruhango i jedną w diecezji Gikongoro, w Kibeho

 

 

 

 

Kim jest święty Wincenty Pallotti?

Święty Wincenty Pallotti, założyciel ZAK, urodził się 21 kwietnia 1795 r. w Rzymie (Włochy), gdzie mieszkał do dnia swojej śmierci, 22 stycznia 1850 r. Był księdzem diecezjalnym, święcenia kapłańskie otrzymał 16 maja 1818 r. Został beatyfikowany przez papieża Piusa XII, 22 stycznia 1950 r., a kanonizowany przez papieża Jana XXIII, 20 stycznia 1963 r., w czasie Soboru Watykańskiego II.

Duchowość i charyzmat

Nasz założyciel zostawił nam przesłanie wiary, nadziei i miłości. Uczy nas spontaniczności i serdeczności, solidaryzując się z każdą napotkaną osobą, smutną czy radosną, co od nas wymaga, abyśmy były otwarte na wszystkich. Zostawił nam przesłanie prostoty i pokory. Jest naszym wzorem w całkowitym poświęceniu samego siebie, czerpiącego energię z modlitwy, ciszy i rozważania Słowa Bożego.

Dziewica Maryja była dla Pallottiego przykładem całkowitego oddania się miłości Bożej. Dlatego zwraca się do Niej jako Królowej Apostołów, a nam zostawił Ją jako Patronkę naszego zgromadzenia i całej rodziny pallotyńskiej. Pracujemy na rzecz współodpowiedzialności wszystkich ochrzczonych, żeby ożywić wiarę, rozpalić miłość i szerzyć je w Kościele i na świecie, prowadząc
w ten sposób wszystkich ludzi do jedności w wierze Chrystusowej. Krótko mówiąc, nasz charyzmat jest powszechny, odczytujemy znaki czasów, żeby odpowiedzieć na potrzeby naszego Kościoła.

 

 

 

Ośrodek szkolno-wychowawczy dla niewidomych w Kibeho


 

Rwanda to jeden z najmniejszych krajów afrykańskich, położony w sercu kontynentu. Ze względu na ukształtowanie, Rwanda określana jest mianem Kraju Tysiąca Wzgórz. Ale dla tych, co tu mieszkają, jest to jednocześnie kraj tysiąca problemów i nadziei.

W Rwandzie jest około 64 tys. niewidomych, w tym 20 tys. dzieci. Najczęstszą przyczyną utraty wzroku są komplikacje po zapaleniu opon mózgowych czy nieszczepionej odrze, wiele dzieci traci wzrok na skutek niedożywienia oraz alergii na słońce i kurz, kolejną przyczyną są choroby genetyczne.

Na zaproszenie ks. Biskupa Augustini Misago, ordynariusza diecezji Gikongoro, pierwsza franciszkanka przyjechała do Rwandy w 2006r.

Wspólnota zakonna Siớstr Franciszkanek Służebnic Krzyża powstał a w Kibeho1 lipca 2008 r.

our pupils

Ośrodek Szkolno – Wychowawczy dla Niewidomych rozpoczął swoją działalność we wrześniu 2008 r. kiedy przyjęłyśmy pierwszą grupkę dzieci.

Od stycznia 2009 r. istnieje Szkoła Podstawowa, w której obecnie uczy się 70 dzieci (docelowo Ośrodek może zapewnić naukę i utrzymanie 100 uczniom). Dzieci pochodzą z terenu całej Rwandy.

Dnia 29.09.2009 r. odbyła się uroczystość otwarcia i poświęcenia Ośrodka w Kibeho.

 

Szkoła realizuje program nauczania w oparciu o metody dotykowe, w internatach dzieci uczą się czynności życia codziennego, tak, by mogły powrócić do społeczeństwa jako osoby zrehabilitowane i samodzielne. Zdolniejsi uczniowie będą mogli kontynuować naukę w integracji w szkołach średnich, a następnie na studiach wyższych.

 

Wierzymy, że opieka i miłość Matki Słowa przejawia się również w dziełach charytatywnych. Dlatego pod Jej przewodnictwem pragniemy służyć niewidomym w Rwandzie. W Kibeho niewidome dzieci odnajdują radość dzieciństwa i wiarę we własne człowieczeństwo.

Są znakiem nadziei dla swoich rodzin. Niech ich świadectwo życia przyniesie pociechę i światło wiary wszystkim, którzy tu pielgrzymują.

Adres: Franciscan Sisters Servants of the Cross

Kibeho, B. P. 449, Butare, Rwanda

E –mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

WRITING BRAILLEREADING BRAILLE BRAILLE MACHINE

 

 

 

Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża


MOTHER FOUNDATRICE

Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Krzyża zostało założone w 1918 r. w Polsce przez ociemniałą matkę Elżbietę Różę Czacką.

Głównym celem Zgromadzenia jest oddawanie chwały Bogu przez służbę dla niewidomych fizycznie i duchowo oraz wynagradzanie za duchową ślepotę ludzi.

Siostry służąc niewidomym na każdym etapie ich życia dążą do tego, by nieśli oni swój krzyż z miłości ku Bogu i w ten sposób włączali się w dzieło Odkupienia.

Patronem Zgromadzenia jest św. Franciszek z Asyżu. Umiłowanie liturgii, a zwłaszcza Eucharystii ma nadawać wewnętrzny kierunek codziennym sprawom i obowiązkom. Siostry przez modlitwę indywidualną i wspólnotową starają się trwać przy Jezusie, by potem zanieść Go wszystkim, z którymi się spotkają.

Najważniejszym apostolstwem każdej siostry jest apostolstwo wewnętrzne modlitwy i pokuty, a także apostolstwo przykładu, dobroci i radości.

Nasza służba obejmuje:

- wychowanie, kształcenie ogólne i zawodowe oraz rehabilitację w przedszkolach, szkołach, internatach specjalnych lub poza nimi

- pomoc osobom tracącym wzrok i nowo ociemniałym

- pomoc osobom dorosłym, studiującym lub pracującym w różnych zawodach

- prowadzenie bibliotek brajlowskich lub multimedialnych, starając się szerzyć dobrą książkę, zwłaszcza katolicką

- organizowanie wspólnych spotkań, rekolekcji i pielgrzymek oraz kolonii, odpoczynku, kursów rehabilitacyjnych itp

- opiekę nad chorymi i starszymi niedołężnymi niewidomymi w domach, szpitalach lub zakładach

- prace administracyjne, biurowe, gospodarcze w instytucjach dla niewidomych, które prowadzimy lub w których pracujemy

- zaznajamianie widzących z problematyką świata niewidomych przez rozmowy, artykuły w czasopismach i książki lub w inny dostępny nam sposób

- w miarę możności prowadzimy prace z dziedziny tyflologii - nauki dotyczącej niewidomych

W szczególny sposób troszczymy się o potrzeby religijne niewidomych, umożliwiając już dzieciom i młodzieży gruntowne poznanie prawd wiary, która jedynie może dać niewidomemu zrozumienie znaczenie jego ślepoty i przyjęcie jej nie tylko jako doświadczenia, ale i daru Bożego.

Apostolstwo swoje staramy się pełnić nie tylko względem niewidomych, ale także wraz z nimi. Przez modlitwę, ofiarę i we wszelkich kontaktach z niewidomymi dążymy do tego, by oni sami stawali się apostołami. Cel ten zostaje osiągnięty, gdy niewidomi przez swój przykład i świętość życia, a nawet działalność apostolską, niosą światło "niewidomym na duszy" - tzn. ludziom dalekim od Boga wskutek niewiary lub grzechu, nierozumiejącym sensu cierpienia, którzy mają oczy duszy zamknięte na prawdziwe wartości świata wewnętrznego.

"Niewidomym na duszy" może być widzący jak i sam niewidomy. Nade wszystko trzeba jednak zdawać sobie sprawę, że każdy z nas - bardziej lub mniej w jakiś sposób - jest również ślepy duchowo .

Zgromadzenie prowadzi dzieła i prace mające na celu przybliżanie do Boga ludzi widzących i niewidomych oraz podejmuje działalność misyjną, poświęconą służbie niewidomym i ewangelizacji.

Siostry pracują w Polsce, Italii, na Ukrainie, w Indiach, Południowej Afryce oraz Rwandzie.

Składając profesję zakonną siostry zobowiązują się dążyć przez całe życie do większej miłości Boga i bliźniego.

Narzędziem i pomocą w tym rozwoju jest wychowanie i samowychowanie przez formacje ludzką, chrześcijańską i zakonną w duchu Zgromadzenia.

Formacja zakonna obejmuje trzy zasadnicze etapy tzw. formacji początkowej, które rozpoczynają proces wychowania. Siostry postulantki, nowicjuszki i juniorystki coraz głębiej poznają piękno oraz trudy życia zakonnego uświadamiając sobie, że życie to wymaga całkowitego daru z siebie.

W miarę upływu lat, akcent przesuwa się z wychowywania kandydatek przez innych na samowychowanie, na osobistą odpowiedzialność za swój własny rozwój. Okres ten obejmuje tzw. formację ciągłą, czyli stałą odnowę obejmującą wszystkie sfery życia. Dlatego formacja zakonna nie kończy się nigdy – trwa aż do spotkania z Oblubieńcem w wieczności.

Do Zgromadzenia przyjmujemy również osoby niewidome, które pragną służyć Bogu poprzez życie według rad ewangelicznych.

Tajemnica Dzieła ukryta jest w ramionach Chrystusowego Krzyża, Któremu winni służyć wszyscy: Niewidomi, Świeccy i Siostry.Przypomina o tym codzienne pozdrowienie Sióstr:

PRZEZ KRZYŻ – DO NIEBA

Wiecej informacji na temat Zgromadzenia:

www.triuno.pl

Do Zgromadzenia może być przyjęta kandydatka, która ma szczere i zdecydowane pragnienie całkowitego oddania się Bogu i pójścia za Chrystusem drogą rad ewangelicznych, służąc Mu zgodnie z charakterem Zgromadzenia. Musi ona spełniać warunki przewidziane przez Prawo Kościelne. Przyjmowane są również osoby niewidome.

Wstąpienie do Zgromadzenia poprzedza wstępne rozeznanie, czy pragnienie kandydatki jest rzeczywiście odpowiedzią na głos Boży.

Jeżeli rozeznanie wypadnie pozytywnie z punktu widzenia obu stron (tzn. kandydatki i Zgromadzenia) ustala się termin wstąpienia.

Aspirat - rozpoczyna okres kandydatury i trwa od roku do dwóch lat.

Postulat – trwa od roku do dwóch lat - To czas poświęcony na poznanie charyzmatu poprzez kontakt z niewidomymi dziećmi i pomoc w różnych działach pracy.

Nowicjat – dwuletni okres poświęcony przede wszystkim na duchową formację zakonną, jest bezposrednim przygotowaniem nowicjuszek do złożenia profesji zakonnej.

Profesja czasowa – po ukończeniu nowicjatu, siostra składa śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa na jeden rok i ponawia je co roku aż do ślubow wieczystych.

Przy pierwszej profesji noeprofeska otrzymuje imię i habit jako znak przynależności do nowej rodziny zakonnej.

Juniorat – od momentu zlożenia ślubow czasowych siostry należą do Junioratu, który jest przygotowaniem do ślubów wieczystych.

Profesja wieczysta – złożenie ślubów wieczystych- to pełne zwiazanie z Jezusem Oblubieńcem i Zgromadzeniem zakonnym na drodze rad ewangelicznych.

 

 

Matka Elżbieta Róża Czacka

 

Róża urodziła się w 1876 r. w znanej, arystokratycznej rodzinie w Białej Cerkwi na Ukrainie. Ze środowiska rodzinnego wyniosła wszechstronne wykształcenie oraz głęboka wiarę. Dzięki ojcu zdobyła niespotykaną u kobiet znajomość spraw gospodarczych.

Od dzieciństwa była zagrożona ślepotą, ostatecznie straciła wzrok w wieku 22 lat. Od polskiego okulisty usłyszała nie tylko prawdę o nieuchronnej ślepocie, ale również wezwanie, by zająć się niewidomymi, którymi w Polsce nikt się nie zajmował.

Ten wielki cios przyjęła z wiarą i odczytała jako swe powołanie życiowe. Pragnęła przygotować niewidomych do pełnowartościowego życia w społeczeństwie ludzi widzących a przede wszystkim poprzez wzmocnienie wiary przywrócić im sens życia i otwartość na innych ludzi.

Przez 10 lat przygotowywała się do nowego zadania, zaczynając od nauki wypukłego pisma Braille’a i własnej rehabilitacji. Podczas wizyt w zagranicznych Instytucjach dla Niewidomych czerpała wzorce i pomysły na rozpoczęcie własnej działalności w Polsce.

W 1911 r. dotychczasowe działania opiekuńczo – edukacyjne podejmowane przez Różę zyskały ramy organizacyjne w postaci Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi, które działa do tej pory.

I wojna światowa odcięła hrabiankę od jej podopiecznych w Warszawie i na trzy lata zatrzymała w Żytomierzu na Ukrainie. Dla Róży był to czas swoistych rekolekcji duchowych, w czasie których zrodziła się i dojrzewała myśl o powołaniu do życia nowego zgromadzenia, które podjęłoby służbę niewidomym na każdym etapie ich życia. Uzyskawszy pozwolenie miejscowego biskupa, Róża Czacka przyjęła habit III Zakonu św. Franciszka i 15.VIII. 1917 r. złożyła swoje śluby wieczyste, przyjmując imię s. Elżbiety.

Gdy w maju 1918 r. powróciła do Polski, pomimo trudności prowadziła swoje dzieło, ostatecznie uzyskała zgodę na przyjmowanie kandydatek do Zgromadzenia, które od dnia

1 grudnia 1918 r. nosi nazwę Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża.

W 1922 r. Matka Czacka otrzymała kilka hektarów ziemi we wsi Laski, niedaleko Warszawy. Rozpoczęła tu budowę Ośrodka dla Niewidomych oraz domu Zgromadzenia. Z czasem nazwa „LASKI” stała się symbolem całego Dzieła, które tworzą niewidomi, świeccy i siostry.

Matka pragnęła, by niewidomi, dobrze zrehabilitowani, byli nie tylko przygotowani zawodowo, ale przede wszystkim, by przyjmując z ufnością swój codzienny krzyż ślepoty, stali się apostołami wśród ludzi widzących, którzy utracili wiarę i sens życia.

Dzieło zyskało jeszcze szerszy zasięg apostolski, gdy ks. Władysław Korniłowicz objął kierownictwo duchowe Zgromadzenia i Dzieła. Dzięki jego działalności Laski stały się jednym z żywych ośrodków odnowy katolicyzmu i liturgii w Polsce.

W czasie II wojny światowej Matka została ciężko ranna, jednak powróciła do Lasek, by nadal kierować odbudową zniszczonego działaniami wojennymi zakładu. Wielu zdumiewał jej heroizm i całkowite zawierzenie Bogu.

W 1950 r. Matka Czacka przekazała kierownictwo Zgromadzenia swojej następczyni i wspierała Dzieło ofiarą cierpienia i modlitwy. Zmarła w opinii świętości 15 maja 1961 r. Obecnie w Rzymie trwa Jej proces beatyfikacyjny.

 

 

Centrum  Nazaret:

siostry Abahire ba Nyina wa Jambo



Abahire ba Nyina wa Jambo (Błogosławieni/Błogosławione Matki Słowa) to zgromadzenie zakonne, które chce, aby jego światłem było życie Najświętszej Maryi Panny z Nazaretu i by mogło promieniować duchem błogosławieństw z Ewangelii według św. Mateusza (5,3-10) i w ten sposób być zaczynem w swoim środowisku. Założycielem jest Mgr Louis Gasore. Obecnie zgromadzenie jest już zatwierdzone jako publiczne stowarzyszenie wiernych, a zarządza nim biskup diecezji Nyundo.


Członkowie Zgromadzenia Abahire ba Nyina wa Jambo wiodą w Kibeho skromne życie, poświęcając się utrzymaniu sanktuarium i przyjmowaniu przybywających tam pielgrzymów.Zgromadzenia powstało z napominania w orędziu przekazanym przez Matkę Słowa w Kibeho, abyśmy „byli pięknymi kwiatami”. Zgromadzenie Abahire wa Jambo erygowało w Kibeho wspólnotę, aby też być „pięknymi kwiatami”, jakich pragnęła Matka Słowa.

Oferują również zakwaterowanie ubogim pielgrzymom i wszystkim, którzy pragną odbyć w Kibeho rekolekcje.

 

Kontakt: Tel.: + 250/ 78 32 43 116

 


DZIAŁAJĄCE PRZY SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ Z KIBEHO