homme
Polish (Poland)French (Fr)English (United Kingdom)
Prezentacja
Objawienia
Liturgia
Informacje
Aktualności
Wspólnoty
Plany
Galerie zdjęć
Galerie video
Kontakt
Kalendarz

LOKALIZACJA SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ Z KIBEHO

 

Jak wiele innych miejsc świętych, to sanktuarium Matki Bożej ma swoją historię, symbole, ikonografię i szczególne miejsca. Znajduje się w miejscowości Kibeho na południu Rwandy, w diecezji Gikongoro kierowanej przez Jego Ekscelencję Augustina Misago, na terenie parafii Kibeho.

 

 

 

Kibeho


Kibeho leży na południu kraju, w aktualnym dystrykcie administracyjnym Nyaruguru, 36 kilometrów od biskupstwa Gikongoro i 30 km od biskupstwa Butare. O tej położonej na uboczu osadzie dużo się mówi jako o miejscu objawień i pielgrzymek. Wszystko zaczęło się 28 listopada 1981 r., kiedy uczennica szkoły średniej w Kibeho, Alphonsine Mumureke, ujrzała – jak utrzymywała – Panią niezwykłej urody, która przedstawiła się jako „Nyina wa Jambo”, to znaczy „Matka Słowa”. Domniemana widząca natychmiast uznała ją za Błogosławioną Dziewicę Maryję, Matkę Jezusa, naszego Zbawiciela.

 

Jednak Matka Boża przybyła do Kibeho, w sercu Afryki, nie dlatego, że jest ono bardziej tego godne niż inne miejscowości; raczej dlatego, że nasza Matka Niebieska, w swoim miłosierdziu i macierzyńskiej czułości dla wszystkich swoich dzieci, ukazuje się tam, gdzie chce, komu chce, jak chce i kiedy chce. Tak mówiła widzącym, odpowiadając na ich pytania. Kiedy więc czas się wypełnił, zgodnie z poleceniem Opatrzności Bożej, Dziewica Maryja wybrała na miejsce objawień Kibeho, aby przekazać całemu światu ważne i pilne orędzie.

 

Dzisiaj pielgrzymi mogą tutaj pracować nad nawróceniem swoich serc i odnową w zbawczych wodach sakramentów Pojednania i Eucharystii. To sanktuarium maryjne jest powołane do tego, aby być uprzywilejowanym miejscem nowej ewangelizacji Afryki.

 

 

 

Rwanda

 

Aby zrozumieć objawienia Matki Bożej w Kibeho, które miały miejsce w latach 1981-1989, bardzo ważne jest, aby poznać ich kontekst geograficzny, historyczny, kulturowy i eklezjalny. Poniższy tekst dostarcza nam pewnych informacji na ten temat.

Republika Rwandy, położona w centrum Afryki, znajduje się 1 200 km od Oceanu Inyjskiego i 2 000 km od Oceanu Atlantyckiego. Według oficjalnych danych rządowych rozciąga się na powierzchni 26 340 km2 i ma bardzo dużą gęstość zaludnienia; według oficjalnych danych z 2007 r. liczba ludności sięga 9,3 mln mieszkańców. Rwanda jest górzystym krajem, ze stosunkowo bujną

i urozmaiconą roślinnością. W ciągu roku piękne, wysoko świecące słońce tropików grzeje bardzo umiarkowanie dzięki wysokości terenu i zmienym wiatrom. Klimat jest zwykle łagodny. Deszcz ma dość duże znaczenie: w czasie deszczowej pory roku (marzec-maj, wrzesień-połowa grudnia) średnia opadów może sięgać od 110 do 200 mm miesięcznie. Natomiast średnie temperatury mieszczą się między 24,6 a 27,6 Co.


Kraj jest podzielony na pięć dużych jednostek administracyjnych: Prowincję Północną, Prowincję Południową, Prowincję Wschodnią, Prowincję Zachodnią i Miasto Kigali. Północny-zachód to obszar Birunga, gór wulkanicznych, których najwyższe szczyty sięgają 4 500 metrów. Jest to region związany z rolnictwem i rybołówstwem. Jezioro Kivu, na granicy z Demokratyczną Republiką Konga, sprawia, że cały obszar jest bardzo przyjemny. Inne regiony mają ukształtowanie terenu stosunkowo nierówne: występują na przemian łąki, wzgórza, jeziora i trzęsawiska.

Ponadto w Rwandzie utworzono Park Narodowy Wulkanów, Park Narodowy Akagera i Park Narodowy Nyungwe, sąsiadujący z Kibeho. Obszary te słusznie są dumą narodu, który wkłada dużo wysiłku, by zazdrośnie chronić naturalne środowisko.

Wszyscy rdzenni mieszkańcy kraju posługują się językiem kinyarwanda. Rwanda należy do niewielu afrykańskich państw, które mają tylko jeden język lokalny. Ponadto w Rwandzie popularne są też języki obce: mówi się w swahili, po angielsku i francusku. Te dwa ostatnie są oficjalnymi językami kraju, podobnie jak kinyarwanda.

Jednym z większych problemów, jakie władze starają się rozwiązać, jest przeludnienie. Tymczasem drobne własności ulegają stopniowemu podziałowi. Na pewno nie można zaprzeczyć, że dzisiaj Rwanda zalicza się do tych afrykańskich państw, które odniosły duży sukces na polu rozwoju gospodarki narodowej. Mimo to wciąż należy do najuboższych krajów na świecie.

Kraj żyje w większości z rolnictwa i hodowli. Duża część mieszkańców Rwandy to jednocześnie rolnicy i hodowcy. W związku z tym uprawiana jest prawie cała ziemia. Średnia powierzchnia jednego gospodarstwa wynosi poniżej hektara.

W ostatnich czasach coraz większy niepokój budzi sposób zarządania środowiskiem naturalnym, Rwandzie grozi bowiem stepowienie gruntów. Stwierdzono na przykład, że obecne zużycie drewna na opał zagraża nielicznym już obszarom leśnym. Z tego powodu władze stanowczo reagują, zabraniając nieumiarkowanej eksploatacji lasów państwowych i domagając się systematycznego zalesiania.

Pomimo dobrej woli politycznej i starań władz cywilnych, żeby ludzie mogli mieszkać w aglomeracjach powszechnie nazywanych „imidugudu”, Rwanda wciąż jest jednym z tych państw na ziemi, których mieszkańcy są bardzo rozproszeni po wsiach. Miejsce zamieszkania zwykłej rwandyjskiej rodziny jest przeważnie wytyczone ogrodzeniem „urugo”. W jego granicach żyje się wartościami rodzinnymi i kulturowymi.

Historia społeczeństwa rwandyjskiego została silnie naznaczona przez niemiecką (1894-1918), a następnie belgijską kolonizację (1919-1961) oraz przez ludobójstwo w 1994 r. Było ono jednym z czterech ludobójstw XX wieku uznanych przez międzynarodowe instytucje. Obecnie Rwanda jest w trakcie odbudowy jedności i pokoju.

Tradycyjną religią rwandyjską jest wiara w jednego Boga, Imana, wrażliwego na kondycję narodu. Historia chrześcijaństwa w Rwandzie zaczyna się wraz z osiedleniem się pierwszych misjonarzy ze Stowarzyszenia Misjonarzy Afryki(Ojcowie Biali) w Save, 2 lutego 1900 r. Przez lata Kościół katolicki w tym kraju tak bardzo się rozwinął, że często wspominano o tym procesie jako o tornadzie Ducha Świętego. Obecność chrześcijan jest w kraju bardzo ważna. Kościół katolicki wciąż zachowuje dominującą pozycję: dzięki liczbie swoich wiernych, kapłanów, dobrze przygotowanych katechistów, dzięki dziełom socjalnym oraz złożoności swoich struktur. Na początku XXI wieku 49% ludności Rwandy stanowili katolicy, 26% protestanci, 11% adwentyści, 5% muzułmanie. Reszta to rosnąca z dnia na dzień grupa ludzi „bezwyznaniowych” oraz osoby przywiązane do tradycyjnych miejscowych wierzeń. Kościół katolicki liczy dziewięć diecezji i 161 parafii. W służbie ludowi Bożemu zaangażowanych jest ponad pięciuset kapłanów, tysiąc sto sióstr i duża liczba świeckich katechistów. W takim kontekście kulturowym i eklezjalnym mieszczą się objawienia Dziewicy Maryi w Kibeho, które miały miejsce w 1981 r.

 

 

 

 

Diecezja Gikongoro

 

Diecezja Gikongoro należy do jednostek administracyjnych Kościoła w Rwandzie, zachowuje jednak przywilej bycia jedyną diecezją w całej Afryce subsaharyjskiej, w której znajduje się miejsce oficjalnie uznanych objawień maryjnych.

Powstała 30 marca 1992 r. na skutek podziału diecezji Butare. Jej pierwszy biskup, Jego Ekscelencja Augustin Misago, otrzymał święcenia 28 czerwca 1992 r. Diecezja stanowi część powszechnego Kościoła katolickiego. Należy również do Konferencji Biskupów Katolickich Rwandy, z siedzibą w Kigali.

 

Diecezja Gikongoro działa na terenie dystryktów Nyamagabe, Nyaruguru, Nyanza i Huye w południowej prowincji. Zajmuje powierzchnię 2 057 km2 i obejmuje część naturalnego lasu Nyungwe. Na południu graniczy z diecezją Bubanza (w Republice Burundi), na wschodzie i północnym-wschodzie z diecezją Butare, na południowym-zachodzie z diecezją Cyangugu, na północnym-zachodzie z diecezją Nyundo, a na północy z diecezją Kabgayi.

Z geograficznego punktu widzenia Gikongoro jest górzystym regionem, z bardzo urozmaiconą rzeźbą terenu. Średnia wysokość wynosi 1 800 – 2 000 metrów. Odległości między parafiami wydłużają się, ponieważ pokonując je, trzeba znacznie nadkładać drogi. W każdym razie istnieją poważne problemy z komunikacją: w czasie deszczowych pór roku drogi są często nieprzejezdne, a nawet w czasie suchych pór mają złą nawierzchnię. Bez dróg w dobrym stanie i mostów wciąż bardzo trudno przyspieszyć rozwój kraju czy regionu.


 

Teren diecezji Gikongoro nawadniają dobrze znane w kraju duże rzeki, Akanyaru, Giswi, Mwogo, Rukarara i Mbirurume, mające swoje źródło (źródło Nilu) w naturalnym lesie Nyungwe; zasilają one rzeki Nyabarongo i Akagera.

Pomimo obfitości wód w tych rzekach i strumieniach, diecezja Gikongoro znajduje się w niezbyt żyznym regionie z powodu złej jakości ziemi (zbyt kwaśnej). Wszyscy uznają region za jeden z najuboższych obszarów w kraju, narażony na utrzymującą się stale klęskę głodu. Obecnie, pomimo pewnych inicjatyw darczyńców, pogłębia się pauperyzacja ludności Gikongoro.

Diecezja liczy dzisiaj dwanaście parafii obsługiwanych przez 31 księży rozmaitych narodowości. Pracuje tutaj zatem niewielu duchownych, ale z różnych stron świata.

Gikongoro daje schronienie przynajmniej piętnastu zgromadzeniom zakonnym, które wyświadczają jej liczne przysługi, zwłaszcza w dziedzinie duszpasterstwa socjalnego.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jego Ekscelencja biskup Augustin Misago

 

Zanim został biskupem Gikongoro, Augustin Misago był księdzem w diecezji Byumba w Rwandzie. Urodził się w Ruvune w 1943 r. W 1965 r. wstąpił do Wyższego Seminarium w Nyakibanda, a 25 lipca 1971 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Po trzech latach posługi został wysałny do Rzymu w celu napisania pracy doktorskiej z teologii i nauk patrystycznych. Obronił ją w 1979 r.w Instytucie Patrystycznym „Augustinianum”.

 

W 1980 r. został profesorem w Wyższym Seminarium interdiecezjalnym w Nyakibanda; 14 maja 1982 r. mianowano go członkiem Komisji Teologicznej ds. objawień w Kibeho. W tym czasie był jednocześnie członkiem wielu komisji w Konferencji Episkopatu Rwandy. W lutym 1985 r. został rektorem Wyższego Seminarium w Nyakibanda i zajmował stanowisko do czasu wyboru na pierwszego biskupa Gikongoro. Święcenia biskupie otrzymał 28 czerwca 1992 r. Obecnie w dalszym ciągu pełni tę funkcję, a więc jest również ordynariuszem miejsca, w którym nastąpiły objawienia.

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Kibeho


Do 1992 r. Kibeho było jedną z parafii diecezji Butare. Kiedy erygowano diecezję Gikongoro, placówkę odłączono od Butare i przyłączono do nowej jednostki administracyjnej. Parafia słynęła z dużej żarliwości swoich chrześcijan. Powstała w 1934 r. i została poświęcona „Maryi Matce Boga”. Dała Kościołowi w Rwandzie wyjątkowo dużą liczbę księży i osób konsekrowanych. Wielu jej synów zostało księżmi diecezjalnymi lub zakonnymi w różnych zgromadzeniach czy zakonach. Uderzająca liczba jej córek wybrała życie zakonne w różnych rodzinach zakonnych. W okresie objawień parafia miała następujące struktury duszpasterskie: grupę księży odpowiedzialnych za całe duszpasterstwo parafialne i wspólnotę sióstr zakonnych zajmujących się nauczaniem dzieci w szkole podstawowej i w szkole średniej dla dziewcząt, do której uczęszczały trzy widzące.

 

Parafia Kibeho posłużyła za punkt odniesienia dla wciąż powtarzających się w ostatnich latach objawień i pielgrzymek. Stanowi część strefy sanktuarium. Proboszcz parafii Kibeho jest jednocześnie przełożonym dekanatu o tej samej nazwie (aktualnie cztery parafie). Diecezja jest w trakcie ulepszania infrastruktur i obsługi placówki.

 

 

 

 

 


Le Diocèse de Gikongoro est l’une des entités ecclésiastiques de l’Eglise du Rwanda. Cependant, il détient le privilège d’être l’unique diocèse, de toute l’Afrique subsaharienne, où se trouve le lieu des apparitions mariales officiellement reconnues.

 

Le Diocèse de Gikongoro fut crée le 30 mars 1992, par division du diocèse de Butare.  Son premier évêque, Mgr Augustin Misago, fut ordonné le 28 juin 1992. Ce diocèse constitue une portion de l’Eglise Catholique universelle. Il adhère aussi à la  Conférence des Evêques Catholiques du Rwanda, dont le siège est établi à Kigali.

 

Le Diocèse de Gikongoro exerce son activité sur le territoire des districts de Nyamagabe, Nyaruguru, Nyanza et Huye dans la province du Sud. Il a une superficie de 2.057 kms² et comprend une partie de la forêt naturelle de Nyungwe. Il est limité au sud par le Diocèse de Bubanza (en République du Burundi), à l’est et nord-est par celui de Butare, au sud ouest par celui de Cyangugu, au nord ouest par celui de Nyundo, et au nord par celui de Kabgayi.

 

Du point de vue géographique le Diocèse de Gikongoro est une région montagneuse, avec un relief fort accidenté. L’altitude moyenne se situe entre 1.800 et 2.000 mètres. Les distances entre les paroisses sont allongées par le fait qu’on doit se déplacer en faisant de grands détours. En tout cas, il existe de sérieux problèmes de communication : les routes sont souvent impraticables en saison des pluies, et  même en saison sèche elles restent mal entretenues. Or, sans de bonnes routes ni ponts, il est toujours très difficile de faire avancer le développement d’un pays ou d’une région.

 

De grandes rivières, bien connues dans le pays, arrosent le territoire du Diocèse de Gikongoro en prenant leur source (Source de Nil) dans la forêt naturelle de Nyungwe et alimentent  les fleuves Nyabarongo et Akagera. Ce sont les rivières Akanyaru, Giswi, Mwogo, Rukarara, et Mbirurume.

 

Cependant, malgré l’abondance des eaux de ses rivières et ruisseaux, le Diocèse de Gikongoro se situe toujours dans une région peu fertile à cause de la mauvaise qualité du sol (terre trop acide). Cette région est reconnue par tous comme l’une des zones les plus pauvres du pays, exposée à des disettes chroniques. De nos jours, malgré certaines initiatives de bienfaiteurs, la paupérisation des populations de Gikongoro ne cesse d’augmenter à vue d’œil.

 

Le Diocèse de Gikongoro compte aujourd’hui 12 paroisses desservies par 31 prêtres de diverses nationalités. Le Diocèse s’appuie sur un clergé peu nombreux mais assez diversifié.

 

Le Diocèse de Gikongoro héberge au moins une quinzaine de congrégations religieuses qui lui rendent de nombreux services, surtout en matière de pastorale sociale.