homme
Polish (Poland)French (Fr)English (United Kingdom)
Prezentacja
Objawienia
Liturgia
Informacje
Aktualności
Wspólnoty
Plany
Galerie zdjęć
Galerie video
Kontakt
Kalendarz

Widzące z Kibeho



Jeśli chodzi o widzące, chcemy od razu uściślić, że kiedy Bóg wzywa kogoś do wypełnienia szczególnej misji w historii zbawienia, robi to tam, gdzie ten ktoś jest, w środowisku, w którym ten ktoś żyje, i posługuje się nim takim, jakim on jest, z jego charakterem i osobowością, z jego wadami i zaletami, jego zdolnościami i ograniczeniami. Jak pięknie mówi łacińska maksyma, „gratia non tollit naturam, sed perficit eam” (Łaska nie znosi natury lecz ją udoskonala).


Widzące z Kibeho potwierdzają tę regułę.

W związku z tym, miejscowy ordynariusz, w swojej Deklaracji z 29 czerwca 2001 r., pisze: „Widzący, nawet uznany za autentycznego przez władzę kościelną, pozostaje osobą ludzką jak wszyscy, ze swoim usposobieniem, swoimi wadami i zaletami. Dopóki żyje na tej

ziemi, pozostaje grzesznikiem, wzywanym do pokuty i do coraz większego wzrastania w życiu w wierze i w osobistym uświęcaniu siebie. Byłoby więc nierozważne chcieć poniekąd „kanonizować” widzące z Kibeho za ich życia. Jeszcze bardziej godne pożałowania byłoby wziąć je za „talizman przynoszący szczęście” (abapfumu). Proszę rodziców i wychowawców,

a także żyjących przyjaciół widzących z Kibeho, aby w relacjach z nimi wykazywali się powściągliwością, unikając nadawania im przesadnego znaczenia tylko, dlatego, że zostały wyróżnione uznanymi objawieniami. Trzeba im pozwolić rozwijać się normalnie w ich środowisku i zająć się zwykłymi sprawami. Umiar, jaki zalecam, zmierza raczej do zapewnienia pokoju tym widzącym i zachęcenia ich do dość zdyscyplinowanego stylu życia”.

 

 

 

Alphonsine Mumureke


Alphonsine urodziła się 21 marca 1965 r. w Cyizihira w parafii Zaza, diecezja Kibungo. Jej rodzice nazywali się Thaddée Gakwaya i Marie Immaculée Mukarasana. Została ochrzczona 27 lipca 1977 r.; miała wówczas 12 lat. W październiku 1981 r., a więc w chwili objawień, została przyjęta do szkoły średniej w Kibeho, tuż po ukończeniu szkoły podstawowej. Placówka ta, założona w 1967 r. z inicjatywy proboszcza Kibeho, księdza Grégoire’a Kamugishy, często zmieniała nazwę, żeby lepiej dostosować się do nowych programów Ministerstwa Edukacji Narodowej. W chwili przyjęcia uczennicy Alphonsine w 1981 r., mówiono o tej szkole „gimnazjum w Kibeho”; potem, od 1984 r. „szkoła humanistyczna w Kibeho”; a obecnie, od 1998 r., „szkoła Matki Słowa”.

 

Pierwsze objawienie Alphonsine miało miejsce 28 listopada 1981 r., a ostatnie, 28 listopada 1989 r. W lipcu 1989 r. Alphonsine ukończyła naukę w szkole humanistycznej w Kibeho z dyplomem poziomu A2 przygotowującym do pracy w sekretariacie. Pytana w tamtym czasie o plany na przyszłość, mówiła, że pragnie zostać zakonnicą. Myślała wówczas spontanicznie o zgromadzeniu Sióstr Benebikira; jednak przełożone tego zgromadzenia z uporem demonstrowały powściągliwość, podkreślając fakt, że władze kościelne nie wyjaśniły jeszcze kwestii domniemanych objawień. Po ukończeniu nauki w Kibeho, Alphonsine natychmiast zatrudniono jako sekretarkę-stenotypistkę w Służbie Diecezjalnej Szkolnictwa Katolickiego dla ówczesnej prefektury Gikongoro. Służbą kierował ksiądz. Kiedy w 1992 r. utworzono diecezję Gikongoro, Alphonsine zachowała posadę. Tam, w 1994 r. przeżyła tragedię masakr i ludobójstwa. Dla bezpieczeństwa musiała schronić się na plebanii parafii Gikongoro. Potem, uciekając przed potyczkami i klimatem powszechnej niepewności w kraju, wyjechała z przyjaciółmi do Zairu (dzisiejsza Demokratyczna Republika Konga). W Bukavu natychmiast zaopiekowały się nią miejscowe rodziny, które poznały ją w Kibeho przy okazji objawień i pielgrzymek.

 

Ale kilka tygodni później Alphonsine ruszyła w dalszą drogę na Wybrzeże Kości Słoniowej, do Abidżanu, dzięki pomocy iworyjsko-kongijskiej rodziny, którą poznała w Kibeho w czasie objawień. Za pośrednictwem tej rodziny skontaktowała się z księdzem marianistą Raymondem Halterem, który znał ją od czasu objawień 28 listopada 1989 r. Praktycznie został on dyrektorem duchowym Alphonsine i opiekował się nią w czasie jej pobytu na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Czuwał nad nią do swojej śmierci w grudniu 1998 r. W tamtym czasie ksiądz Joseph Bezel, proboszcz parafii we Francji i wielki przyjaciel księdza Raymonda Haltera, pomógł Alphonsine otrzymać stypendium do Wyższej Szkoły Handlowej Castaing w Abidżanie, z wpisem na trzy lata na wydział sekretariatu (1995/96 do 1997/98), którego nie mogła ukończyć.

Po śmierci księdza Raymonda Haltera zastąpił go iworyjski ksiądz diecezjalny, Basile Mobio Gbangbo, z archidiecezji Abidżan, proboszcz dziekan z parafii Najświętszego Serca w Abobo. Wydaje się, że ten ksiądz odegrał ważną rolę w życiu Alphonsine jako dobrze wysłuchiwany duchowy doradca, mający wpływy u arcybiskupa Abidżanu, kardynała Bernarda Agré, z którym Alphonsine mogła nawiązać kontakt.

Biskup Gikongoro też skierował list polecający do kardynała. Słuchając rad księdza Basile’a, Alphonsine podjęła decyzję o opuszczeniu Instytutu Handlowego i zapisała się do Wyższej Szkoły Katechezy w Abidżanie, filii Katolickiego Uniwersytetu Afryki Zachodniej. Została również kandydatką do Zakonu Świętej

Klary. Po otrzymaniu świadectwa z teologii w czerwcu 2003 r., specjalizacja katecheza, wstąpiła do klasztoru Świętej Klary w Abidżanie (Siostry Klaryski). Habit zakonny przywdziała 26 lipca 2004 r. rozpoczynając nowicjat. Uroczystość złożenia czasowej konsekracji miała miejsce 15 lipca 2006 r. Młoda profeska nosi odtąd imię „Alphonsine od Krzyża”.

 

Rodzice Alphonsine już nie żyją. Jej ojciec, Thaddée Gakwaya, został zamordowany we wrześniu 1994 r.; natomiast matka, Immaculée Mukarasana, zmarła kilka lat po ludobójstwie 1994 r.

 

 

 

Nathalie Mukamazimpaka

 

Nathalie Mukamazimpaka urodziła się w 1964 r. w Munini, w aktualnym dystrykcie Nyaruguru, parafia Muganza, diecezja Gikongoro. Jej ojciec nazywa się Laurent Ngango, a matka Gaudence Mukabaziga. Została ochrzczona w wieku czterech lat, 2 lutego 1968 r. W chwili objawień była uczennicą czwartej klasy szkoły średniej w Kibeho, sekcji normalnej podstawowej. Nathalie jest znana przede wszystkim z orędzia o cierpieniu ekspiacyjnym oraz nieustannej modlitwie za świat, który ma się źle i grozi mu upadek w otchłań.

 

Pierwsze objawienie Dziewicy w przypadku Nathalie miało miejsce 12 stycznia 1982 r., a ostatnie 3 grudnia 1983 r. Dziewczynka nie ukończyła nauki w szkole średniej, chociaż na początku objawień pozostawał jej tylko rok do uzyskania dyplomu na poziomie D5, uprawniającego do wykonywania zawodu nauczycielki w szkole podstawowej. Zgodnie z orędziem objawienia w dniu 24 czerwca 1982 r., Najświętsza Dziewica Maryja poprosiła Nathalie o pozostanie w Kibeho do czasu wydania nowego polecenia i większego oddania się modlitwie i umartwieniom dla zbawienia świata.

 

Stały pobyt Nathalie w Kibeho, w cieniu miejsca objawień, zaczął się w lipcu 1982 r. Dziewczyna uzasadnia go, odwołując się do osobistych orędzi przypisywanych Najświętszej Dziewicy Maryi, zwanej „Umubyeyi” (Mama). Ta sytuacja często była przedmiotem sporu nawet w komisjach badawczych, a także przelotnych obserwatorów. Widząca wielokrotnie musiała odpowiadać na wszelkiego rodzaju pytania, zasadnicze albo zadane z ciekawości, niekiedy bardzo denerwujące, wręcz nietaktowne. Badania prowadzono w jej rodzinnym środowisku i rodzinnym regionie. Istnieją raporty i świadectwa na ten temat. Koniec końców, nie doszło do żadnych ustaleń, które byłyby niekorzystne dla widzącej. Przeciwnie! Kolejni miejscowi ordynariusze zawsze byli nastawieni pozytywnie. Wyrażali jednak życzenie, żeby jej przypadek mógł, pewnego dnia, doświadczyć otwarcia się na nowe perspektywy.

 

Jakkolwiek było, wezwanie do ekspiacyjnej ofiary stało się jednym z motywów przewodnich objawień w Kibeho i Nathalie zawsze dokładała starań, aby żyć tym orędziem najlepiej jak potrafiła. Z chwilą wybuchu wojny domowej i ludobójstwa w 1994 r. wciąż mieszkała w Kibeho. Była świadkiem masakr i ludobójstwa dokonywanych na niewinnych. Niewątpliwie nie omieszkała, z bólem, na nowo odczytać orędzia objawień, zwłaszcza tego z 15 sierpnia 1982 r., próbując ustalić związek z tragedią, jaka dotknęła cały kraj, a nawet sąsiednie państwa.

 

Na początku lipca 1994 r., Nathalie, na prośbę swojego biskupa, musiała opuścić przeżywające dramat Kibeho w poszukiwaniu bezpieczniejszego miejsca. Na krótko wycofała się do biskupstwa Gikongoro. Stamtąd ruszyła w dalszą drogę z innymi uchodźcami – również księżmi, braćmi i siostrami zakonnymi, z różnych plemion – do Bukavu w dawnym Zairze. Przez kilka miesięcy mogła mieć dach nad głową w klasztorze sióstr trapistek w opactwie Matki Bożej Światłości niedaleko miasta Bukavu. Potem, do maja 1996 r., była gościem wspólnoty Sióstr Córek Maryi Królowej Apostołów. Stamtąd pospiesznie przewieziono ją do Nairobi na leczenie. Mogła wrócić do Rwandy na początku grudnia 1996 r. Na szczęście do Kibeho wróciły siostry benebikira, żeby ponownie otworzyć klasztor, szkołę średnią i ośrodek zdrowia.

 

Ośmieliło to Nathalie do powrotu do domu po dwóch latach nieobecności. Od tamtej pory czynnie i z poświęceniem działa na rzecz sanktuarium maryjnego i chętnie przyłącza się do modlitwy pielgrzymów. Często to ona przyjmuje indywidualnych pielgrzymów, pomaga im, kieruje do kapelana.

 

Członkowie jej rodziny mieszkają około dziesięciu kilometrów od Kibeho, a chrześcijanie z jej rodzimej parafii (Muganza) od czasu do czasu składają jej wizytę. Jej tata, Laurent Ngango, jeszcze żyje; natomiast mama, Gaudence Mukabaziga, zmarła na malarię, 17 października 1998 r.

 

 

 

Marie Claire Mukangango

 

Marie Claire urodziła się w 1961 r. w Rusekera, w aktualnym dystrykcie Nyamagabe, parafia Mushubi, diecezja Gikongoro. Jej ojciec nazywał się Basera, a matka, Véronique Nyiratuza. Została ochrzczona w wieku pięciu lat, 12 sierpnia 1966 r. W chwili objawień uczyła się w czwartej klasie szkoły średniej w Kibeho, w sekcji normalnej podstawowej. Jako widząca jest przede wszystkim znana z orędzia o kaplicy Siedmiu Boleści Najświętszej Dziewicy Maryi, co idzie w parze z pilnym wezwaniem do skruchy: „Okażcie skruchę, żałujcie, żałujcie!”. Tak przez usta Marie Claire mówiła do rodzaju ludzkiego Dziewica.

 

 

 

Jej pierwsze objawienie miało miejsce we wtorek 2 marca 1982 r., a ostatnie, 15 września 1982 r. Objawienia trwały więc tylko sześć miesięcy i piętnaście dni. W lipcu 1983 r. Marie Claire pomyślnie ukończyła naukę w szkole średniej w Kibeho zwieńczoną dyplomem na poziomie A3, upoważniającym do wykonywania zawodu nauczycielki w szkole podstawowej. Nauczała najpierw w rodzinnej parafii Mushubi, od września 1983 r., następnie w Kigali, od września 1987 r.

 

22 sierpnia 1987 r. Marie Claire wzięła ślub kościelny z Elie Ntabadahiga, z tej samej rodzinnej parafii. Elie był nauczycielem akademickim i dziennikarzem Orinfor (Rwandyjskiego Biura Informacyjnego). W przeddzień ludobójstwa w 1994 r. był już przydzielony do służb Primature. Obydwoje tworzyli szczęśliwe małżeństwo, niestety bezdzietne, mimo że gorąco pragnęli mieć dzieci.

 

 

Mieszkali w Kigali, w dzielnicy Gatsata, przez którą biegła droga do Byumba. W tej właśnie dzielnicy zaskoczyło ich ludobójstwo 1994 r. Skierowani z innymi uchodźcami wojennymi do Byumba, uchodzące za bezpieczną strefę, znaleźli się w dużej grupie bezbronnych cywilów, których tam wymordowano. Dokładnej daty i okoliczności śmierci jeszcze nie ustalono. Świadkowie mówią, że Marie Claire została zabita, chcąc bronić czy też odnaleźć męża; została uprowadzona wraz z innymi ofiarami w nieznanym kierunku.

 

 

 

Domniemane widzące z Kibeho

 

Prawdą jest, że w Kibeho nie tylko trzy wspomniane wcześniej widzące jako jedyne twierdziły, że doświadczyły przywileju objawienia, chociaż tylko one zostały oficjalnie uznane przez Kościół. Po Marie Claire, trzeciej w chronologii objawień w Kibeho, ujawniło się wielu innych różnego pokroju: jeden chłopiec i dziewczęta, młode i trochę starsze, wykształcone i niewykształcone. Niektórzy twierdzili, że mieli objawienie samego Jezusa.

 


28 listopada 1982 r., tj. rok po pierwszym objawieniu, liczba domniemanych widzących urosła do czternastu, natomiast dwa lata później, 28 listopada 1983 r., było ich 33! Potem ta liczba jeszcze bardziej urosła i obejmowała ludzi z innych regionów kraju. Niektórzy utrzymywali, że mieli objawienia Dziewicy Maryi, inni – że Jezusa, a jeszcze inni twierdzili, że ukazywali się im Jezus i Maryja.

 

Władzy kościelnej trudno było ujawnić prawdę w tak niejasnej sytuacji. Ponadto, „jeśli chodzi o objawienia, pewne osoby mogą się w to mieszać , rozmawiając z widzącymi lub chcąc złośliwie uczynić ich swoim narzędziem”.

Prowadząc swoje rozpoznanie, Kościół powołał w 1982 r. dwie komisje, medyczną i teologiczną, żeby z bliska i w naukowy sposób śledzić wydarzenia w Kibeho. Obydwie komisje, każda w swoim zakresie, natychmiast rozpoczęły pracę. Rozłożenie się w czasie objawień nie umniejszyło gorliwości, z jaką pracowali członkowie komisji, mając na uwadze troskę o bezstronne, niespiesznie, cierpliwe i spokojne sprawdzenie faktów, bez żadnych uprzedzeń. Obydwie komisje pracowały zgodnie z dyrektywami Kościoła powszechnego oficjalnie zatwierdzonymi 24 lutego 1978 r.

 

Z powodu dużej liczby ludzi, którzy utrzymywali, że są widzącymi, a ich domniemane objawienia miały miejsce w różnym czasie, członkowie komisji zdecydowali się na metodę, jak w przypadku każdego badania naukowego, która pozwoliłaby dojść do satysfakcjonujących i poprawnych wyników. Dlatego wybrali pierwszych ośmiu domniemanych widzących, których objawienie miało miejsce między 28 listopada 1981 r. a 28 listopada 1982 r. Tych pierwszych ośmiu „widzących” wybrano, jako wzorce do szczególnej obserwowacji, nie zaniedbując jednak innych domniemanych widzących. Była to tylko metoda pracy, jaką wybrały komisje, a nie potwierdzenie ich domniemanego objawienia. Wspomniane komisje opracowały kilka raportów, które przedłożyły biskupowi diecezji Butare, do której należało wówczas Kibeho. Po utworzeniu diecezji Gikongoro, w 1992 r., wszystko, co miało związek z objawieniami w Kibeho zostało podporządkowane nowej diecezji kierowanej przez biskupa Augustina Misago, zresztą byłego członka komisji teologicznej. Obydwie komisje dalej wypełniały swoje zadanie i zostały wzmocnione o kilku nowych współpracowników.

Zespoły zakończyły pracę dwadzieścia lat od chwili ich utworzenia. Wnioski komisji wykazały, że z ośmiu domniemanych widzących, będących przedmiotem pogłębionego wywiadu, tylko trzy dziewczęta reprezentowały kryteria wiarygodności i zaufania w tym, co dotyczy objawień w Kibeho. 29 czerwca 2001 r., biskup Gikongoro Augustin Misago, w porozumieniu z członkami obydwu komisji i Magisterium Kościoła powszechnego w Rzymie oraz w porozumieniu z Konferencją Episkopatu Rwandy, wydał deklarację zawierającą ostateczny osąd faktów zwanych objawieniami w Kibeho.

 

W deklaracji, biskup Gikongoro precyzuje:

 

„Tak, Najświętsza Dziewica Maryja ukazała się w Kibeho 28 listopada 1981 r. i w następnych miesiącach. Istnieje więcej argumentów przemawiających za tym, aby w to wierzyć, niż temu przeczyć. Tylko trzy pierwsze widzące zasługują na to, aby ich objawienia uznać za autentyczne. Są to Alphonsine Mumureke, Nathalie Mukamazimpaka i Marie Claire Mukangango. Najświętsza Dziewica ukazała się im jako „Nyina wa Jambo”, to znaczy „Matka Słowa”, co - jak sama wyjaśniła - jest synonimem „Umubyeyi w’Imana”, czyli „Matki Boga”. Widzące mówią, że widziały Maryję ze złożonymi rękoma, a innym razem z rozpostartymi.

„Wiele motywów uzasadnia wybór trzech uznanych obecnie widzących. Widzące, które łączy bardzo wyraźna historyczna więź, przez wiele miesięcy, przynajmniej do czerwca 1982 r., same zajmowały scenę wydarzeń. Co więcej, to one sprawiły, że dużo mówiono o Kibeho jako miejscu objawień i pielgrzymek, i przyciągały tłumy do samego końca wydarzeń. Poza tym, to Alphonsine, Nathalie i Marie Claire zadowalająco odpowiadają kryteriom ustalonym przez Kościół w dziedzinie objawień prywatnych. Natomiast ewolucja późniejszych domniemanych widzących, zwłaszcza od chwili zakończenia ich objawień, pozwala obserwować mniej lub bardziej niepokojące konkretne sytuacje osobiste, co ugruntowuje już istniejące zastrzeżenia co do nich i odwodzi autorytet Kościoła od tego, aby zaproponować ich wiernym, jako punkt odniesienia.

 

Inny powód uznania przez Kościół trzech widzących za autentyczne jest taki, że ich orędzie łączy się zadowalająco z Pismem Świętym i żywą Tradycją Kościoła.

 

Biskup Gikongoro przytacza dalej następujący argument: „W ocenie faktów i orędzi, tylko objawienia publiczne brane są pod uwagę. Publicznymi są te objawienia, które miały miejsce w obecności wielu świadków, co niekoniecznie oznacza tłum. Najważniejszy okres objawień zakończył się wraz z rokiem 1983. Wszystko, co zostało powiedziane lub zrobione potem, nie wniosło nic nowego do tego, co było już wcześniej znane, czy to w odniesieniu do orędzi czy też znaków wiarygodności. Nawet w przypadku Alphonsine, która przyciągała tłumy do końca swoich objawień”.

 

 

Poza powyższymi racjami istnieją również znaki wiarygodności, które sprawiły, że uznano trzy widzące. Spośród tych znaków można wymienić następujące:


1) dobre zdrowie psychiczne, równowaga, przenikliwość i otwartość widzących, co zostało potwierdzone wnioskami komisji składającej się z lekarzy, w tym psychiatry;

2) klimat szczerej pobożności, w jakim przebiegały wydarzenia;

3) brak u widzących chęci poszukiwania sensacji, co może oznaczać, że objawienia nie następowały automatycznie i nie sterowano nimi;

4) zgodność widzących w sprawie orędzi i zachowań;

5) realność ekstaz, które nie mają w sobie nic nienormalnego czy histerycznego, według różnych testów i badań przeprowadzonych przez komisje;

6) naturalny charakter, spójność i prostota „dialogów” z Objawieniem;

7) fakt, że niektóre wypowiedziane słowa prezentowały wyższy poziom niż wskazywałyby na to wykształcenie i przygotowanie religijne wypowiadających je osób;

8) zjawisko „podróży mistycznych”, najpierw Alphonsine (20 marca 1982 r.), następnie Nathalie (30 października 1982 r.);

9) dzień 15 sierpnia 1982 r. naznaczony, wbrew wszelkim oczekiwaniom, straszliwymi wizjami, które z czasem okazały się być prorocze, biorąc pod uwagę ludzkie dramaty w Rwandzie i we wszystkich krajach naszego regionu Wielkich Jezior w ostatnich latach;

10) niezwykły post Nathalie w okresie Wielkiego Postu 1983 r., rygorystycznie nadzorowany przez komisję medyczną, której nie wszyscy członkowie byli katolikami czy praktykującymi katolikami;

11) przede wszystkim orędzie z Kibeho, którego treść pozostaje spójna, rzeczowa i ortodoksyjna;

12) owoce duchowe w kraju, a nawet poza jego granicami, będące następstwem tych wydarzeń.